„DESIDERIUM SENIORUM” to symulacja 3D instalacji, której idea powstała w 2025 roku. Jest ona parafrazą starotestamentowej opowieści, która jako „Zuzanna i Starcy” stała się tematem często podejmowanym w malarstwie różnych epok. W trakcie realizacji – za sprawą rosnącej intensywności wyrazu oraz rozbudowywanej narracji – instalacja ta dla mnie oderwała się się od sztuk wizualnych i osunęła w kierunku teatru. Nazwałem go „Teatrem przedmiotu”, gdyż swoją narrację buduje poprzez precyzyjny dobór i zestawienie obiektów w przestrzeni. Za sprawą „rekwizytyzacji” użytych przedmiotów, postacie które z ich pomocą mają zostać urzeczywistnione, zyskują sugestywną i dobitną charakterystykę. Mimo, że jest to teatr wyzbyty aktora to z nieodpartym wrażeniem personalnej jego obecności.
„Desiderium seniorum” zawiera 3 grupy wymienionych poniżej obiektów określających postaci:
Zuzanna:
- szklana wanna,
- podest z drewna obłożony z góry białymi płytkami ceramicznymi,
- przezroczysta bateria na słupku,
- szklany parawan,
- ręcznik z transparentnej folii.
Starzec l:
- metalowy chodzik na kółkach,
- drewniana laska rozkładana w trójnóg z siedziskiem,
- luneta na stelażu z połączonych 3 kul inwalidzkich,
- stojak na kroplówkę ze zwieszoną z niego kamerą.
Starzec ll:
- wózek inwalidzki,
- lornetka na stelażu utworzonym z 3 drewnianych lasek,
- aparat mieszkowy zamontowany na lasce inwalidzkiej – czwórnogu.
Przedmioty określające Zuzannę są nowe, współczesne i dzięki wiszącemu nad wanną panelowi – dobrze oświetlone.
Natomiast te charakteryzujące Starców są spowite mrokiem, zużyte, stare wręcz archaiczne i wszystkie skierowane na Zuzannę.
„Desiderium seniorum” opis zdarzeń:
Zuzanna:
- Dźwięk lejącej się do wanny wody miesza się z kobiecym głosem nucącym niespiesznie utwór „Susanna” zespołu „The Art Company”.
- W świetle lampy ruch wody napełniającej szklaną wannę tworzy ruchome refleksy świetlne zarówno na kafelkach pod nią, jak i na parawanie obok.
Starzec l:
- Zwieszona ze statywu na kroplówkę kamera uruchamia się samoczynnie w 30 sekundowych odstępach. Jej charakterystycznemu terkotaniu towarzyszy wysuwająca się z dolnej
części urządzenia – taśma filmowa. Przyrastając każdorazowo o kilkanaście klatek z czasem zaczyna układać się w wijące po podłodze zwoje.
Dzięki dokręconemu do statywu małemu, podświetlanemu panelowi możemy śledzić przesuwające się po nim zarejestrowane kolejne kadry filmu. - W soczewce lunety – spoczywającej na starych inwalidzkich kulach – możemy dostrzec poruszający się obraz. Dzieje się tak za sprawą małego, okrągłego, ciekłokrystalicznego ekranu zamontowanego w jej wnętrzu. Rozpoznajemy na nim ściśle wykadrowane nagie ciało leżącej w wannie młodej kobiety. Widzimy jej tors, ręce i rozchylone uda. Jest tak dosunięta do bocznej ściany wanny, że lecący z dużym impetem strumień wody trafia bezpośrednio w jej strefę intymną.
Starzec ll:
- Ten sam obiekt obserwacji widnieje w okularach starej lornetki wieńczącej uchwyt metalowej laski zakończonej czworonogiem u podstawy. Podobnie jak w wypadku lunety za efekt
projekcji odpowiada mały ekran LCD, tutaj podwojony we wenętrzu lornetki.
- Na statywie złożonym z połączonych trzech lasek spoczywa zamontowany duży aparat mieszkowy. Co minutę uaktywnia się jego mechanizm spustowy, a wysuwająca się z boku kolejna odbitka bezwładnie opada na podłogę. Jej forma przypomina polaroid i zawiera kolorową, dwustronną reprodukcję obrazu „Zuzanna i Starcy”. Obok siebie lądują kolejne przykłady ukazujące ten motyw począwszy od malarstwa renesansu po romantyzm.
Ekspozycja „Desiderium seniorum” ma charakter ciągły. Czynności uzupełnienia kasety aparatu reprodukcjami obrazów oraz ponownego rolowanie taśmy filmowej w kamerze mają odbywać się jawnie na oczach widzów.
Wymiary instalacji: 5,40 x 4,68 x 4,63 m.
Realizacje 3D powstały we współpracy z Michałem Sikorą.
